لاف عشق

مدتی بود که از حال و هوای شعر و شاعری دور بودم وحتی حوصله  شنیدن و خواندن شعری را در خودم ننمی دیدم  راست است  می گویند  برای درک شعر باید حال خاصی داشته باشی  دیروزسری به نوشته های قدیمی ام زدم و این شعرهنوز برایم تازه بود: 

 

زمین عشق می زاید مدام

 و آسمان به اشاره سرانگشتان عشاق زمین

آیه های تسلیم می سراید مدام

لاف عشق میزنند عشاق زمین  در تاب پرسه هایشان که به تقدیر درآسمان خود بافته اند

 

می دانم در آسمان دلت همچنان به  معجزه  ایمان داری

می دانی …

 همه باور هایم از عشق با تو به تردید رسیدند؟!

آنگاه که لغزش دستانت در تمنای گرمای نفسهایت

تب تنم را می جست

انگار غریبه بود هوای دلم با “هوای” دلت

تنهایی دستانت بود که اوج باور هایم را تکمیل نکرد

 من همچنان سردم است و دور از خورشید

و دل سنگی من هردم از تشنگی باورهایش جان میسپارد

از خودم